جهاددانشگاهی واحد هنر | اخبار هنر و دانشگاه هنر(دفتر ایسنای دانشگاه هنر)
به بهانه 16 آذر؛ روز دانشجو/ زرگر تأکید کرد: اجتناب از تربیت دانشجویان هنری صرفاً به عنوان صنعتگر و یا تولیدکننده
یکشنبه 10 آذر 1398

هنرمند نیاز به دیده شدن دارد تا خودش را ارتقا داده و تجربیاتش را در اختیار دیگران قرار دهد و اگر این اتفاق رخ ندهد هنرمندان عملاً تبدیل به صنعتگر می‌شوند. برای جلوگیری از چنین اتفاقی باید از همان محیط دانشگاه در کنار آموزش هنر به فکر تربیت افرادی خلاق و کارآمد برای آینده این عرصه بود.
به گزارش ایسنای دانشگاه هنر، شهرام زرگر از جمله مدیران فعال کنونی دانشگاه هنر، خود فارغ‌التحصیل همین دانشگاه در مقطع کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی از دانشکده سینما و تئاتر است. وی در حال حاضر مدیریت تشکل‌های علمی و فرهنگی دانشگاه هنر را به عهده دارد و یکی از افرادی است که بیشترین ارتباط و تعامل را با بدنه علمی و آموزشی این دانشگاه و مدرسان و اساتید آن دارد.
با او در آستانه 16 آذر، روز دانشجو، مصاحبه‌ای ترتیب داده‌ایم که در ادامه می‌خوانید:
ـ از جمله محافل دانشگاهی که دانشجویان خود مدیریت و برگزاری تمامی فعالیت‌های آن را به عهده دارند، انجمن‌های علمی و کانون‌های فرهنگی هستند، چنین فعالیت‌هایی را در دانشگاه هنر چگونه توصیف می‌کنید؟
فعالیت‌های دانشجویی در سطح دانشکده‌های دانشگاه هنر در قالب انجمن‌ها و کانون‌های فرهنگی بسیار فعال و پویا است و دانشگاه هنر بالغ بر 28 انجمن علمی و 5 کانون فرهنگی دارد که متناسب با ظرفیت خود دانشجویان، فعال هستند . علاوه بر این بالغ بر 8 جشنواره نیز در این دانشگاه در حال برگزاری است و خود دانشجویان هدایت آنها را به عهده دارند و این جشنواره‌ها علاوه بر اینکه رویداد فرهنگی هستند اما با ماهیت آموزشی در رشته‌های مربوطه فعالیت می‌کنند.
همچنین جشنواره‌های گرافیک «دال» ، جشنواره «ژکال» ، جشنواره «مونولوگ» (تئاتر)، جشنواره «نهال» (سینما) ، جشنواره «گنجینه» ، جشنواره موسیقی «صبا» ، جشنواره «نقره» ، جشنواره «تئاتر عروسکی» از جمله جشنواره‌هایی هستند که در انجمن‌های مختلف دانشگاه هنر برگزار شده و اغلب تداوم یافته‌اند.
ـ بخشی از دانشجویان پس از فارغ‌التحصیلی ، مدیران آینده عرصه‌های فرهنگی ، هنری خواهند بود ، تا چه اندازه با توجه به استعداد و ظرفیت‌های موجود در دانشگاه هنر ، عرصه مدیریتی کشور را در آینده با حضور چنین مدیرانی، موفق و درخشان می‌دانید؟
جواب به این پرسش منوط به آینده می‌شود، باید ببینیم چه تعداد دانشجو جذب رشته خودشان و فعالیت‌های فرهنگی می‌شوند. به هر حال تجربه نشان داده است کسانی که سازماندهی خوبی در این عرصه داشته‌اند در حقیقت از شم مدیریتی خوبی نیز برخوردارند یا حتی عکس این هم وجود دارد یعنی مدیرانی که به ادامه حضور در راستای مدیریت خودشان امیدوار نیستند و دلایل متفاوتی در این توفیق و یا عدم توفیق دخیل است.
از طرفی مدیریت مقوله‌ای کاملاً مشخص شامل مواردی همچون برنامه‌ریزی ، نقطه شروع، نقطه هدف ، پیگیری‌ درحین برگزاری ، آداب دانی ، پیگیری‌های بعداز اختتامیه رویداد هنری، توفیق در جذب حامی مالی و معنوی ، کسب رضایت شرکت‌کنندگان و مخاطبان، دقت و سلامت مالی است و به نظرم در محیط دانشگاهی غیر از موارد تخصصی آموزشی باید در تربیت دانشجویان به منظور مسلح شدن به چنین ابزار و قابلیت‌هایی کوشا باشیم. وقتی همه این ویژگی‌ها در فردی جمع شد؛ پشیبرد اهداف سازمان و مجموعه تحت اختیار از سوی مدیر به نحو احسن به انجام می‌رسد.
هنرمندان چند وجه دارند در نتیجه تنها نباید شرایطی را فراهم کرد که او به فعالیت و تولید پرداخته و به این شکل حرفه‌ای را پیشه کند تا زندگی خود را اداره کرده و بگذراند بلکه در وجهی دیگر او باید بتواند به عنوان مدرس تجربیات خود را به هنرجویان و دانشجویان منتقل کند.
با این حساب باید دید که اساساً ما چه اندازه در مراکز آموزش عالی، مراکز آموزش هنری خود، ظرفیت برای جذب مدرسان و کارشناسان هنری برای انتقال تجارب و همچنین تدریس هنری داریم که البته باید گفت متأسفانه به ویژه در شهرستان‌ها به دلایلی از جمله کسری بودجه و کاهش ظرفیت متقاضیان، این مراکز رو به تعطیلی و غیرفعال شدن هستند که این امر بازار اشتغال هنری را تا حد زیادی کوچک و ناکارآمد می‌کند.
از آنجا که تخصص و اشراف من بیشتر در عرصه هنرهای نمایشی است لذا به شکل کلی باید به این نکته اشاره کنم که اگر هنرمندان بخواهند در عرصه فعالیت‌های حرفه‌ای همچون کارگردانی، بازیگری ، موسیقی، طراحی صحنه و... اشتغال داشته باشند، طبیعتاً سرمایه‌گذار و خریدار هنر باید نهادهای دولتی یا خصوصی باشند که البته نهادهای دولتی فعلاً محدود هستند(صدا و سیما ، سازمان سینمایی ) و بخش خصوصی هم طبیعی است امکان بهره‌وری از تمام هنرمندان در تمامی رشته‌های ممکن را نخواهد داشت.
باید توجه داشت که در این راستا ممکن است هنرمندی که کار هنرهای سنتی دستی انجام می‌دهد به اندازه هنرمندی که کارش بازیگری سینما است نتواند در جذب اسپانسر موفق باشد و مثلاً یک دفتر سینمایی ممکن است بازیگر یا نوازنده‌ای چیره‌دستی را دعوت کند که در تولید فیلم و یا تهیه آلبوم دخیل باشند اما هنرمندی که اشتغال در حوزه هنرهای تجسمی دارد ، این امکان برایش فراهم نیست و لذا باید با اتخاذ ساز و کارهایی، فرایند حمایت از آنها به گونه دیگری رقم بخورد.
ـ با توجه با تخصص شما در عرصه هنرهای نمایشی و البته وجود خلأهایی که در زمینه اشتغال هنرمندان تتاتر وجود دارد. به نظر شما به منظور اشتغالزایی در این عرصه چه راهکارهایی می‌توان ارائه کرد؟
پاسخ به این پرسش سخت است اما این نکته نباید فراموش شود که برای هر کدام از هنرها بخش خصوصی ، دولتی و مردمی همزمان و به سهم خودشان وظایفی دارند که باید ادا شود تا هنرمند دچار عسرت و تنگدستی نشود. البته تنگدستی فقط هم مربوط به مباحث مالی نیست چراکه خیلی از هنرمندان ممکن است بتوانند خودشان را تأمین کنند در نتیجه فقط بحث مسایل مالی مطرح نیست و بیشتر توجه به جایگاه و حفظ شأنیت هنر و هنرمند است چراکه هنرمند همچون طاووس است و نیاز به دیده شدن و تحسین شدن دارد و اگر این اتفاق رخ ندهد هنرمند ارضای روحی نمی‌شود؛ در یک کلام یک هنرمند نیاز دارد خودش را ارتقا دهد و به عنوان مثال در قالب نمایشگاهی تجربیات خودش را در اختیار دیگران قرار دهد، شاگرد تربیت کند و اگر این اتفاق رخ ندهد هنرمندان عملاً تبدیل به صنعت‌گر می‌شوند و این امر جای نگرانی دارد. ما نباید با عملکرد ناصحیح هنرمندان را صرفاً تبدیل به صنعتگر کنیم .
انتهای پیام